B

BARNIM I DOBRY

(ok. 1210–13/14 XI 1278 Szczecin), książę pomorski, panował w latach 1220–1278.
Syn Bogusława II i Mirosławy. Po śmierci ojca (1220) do ok. 1226 pozostawał pod opieką matki i babki Anastazji. Po załamaniu się nadbałtyckiej potęgi suzerena pomorskiego, króla duńskiego Waldemara II (w 1223–1227), zrzucił jego zwierzchnictwo, zdołał odzyskać ziemię wołogoską (1228), jednak atakowany zewsząd zbliżył się do margrabiów brandenburskich, którym odstąpił ziemie: teltowską, barnimską i płd. część wkrzańskiej (ok. 1230). Gdy margrabiowie w XII 1231 otrzymali od Rzeszy Niem. mandat na sprawowanie zwierzchnictwa lennego nad całym Pomorzem, Barnim złożył im hołd lenny (1234–1236) i z kuzynem Warcisławem III dymińskim bronił kresów zachodnich w dorzeczu Piany, walcząc z Rugią, Danią i Meklemburgią.
Po zaślubieniu ok. 1238 Marianny (zm. 1252), bliskiej krewnej Waldemara II, córki króla szwedzkiego Eryka X, załagodził stosunki z Danią i w 1240–1245 pozostawał w stanie wojny z margrabiami. Na wschodzie na rzecz Świętopełka gdańskiego utracił ziemie sławieńską i słupską (1253, 1258, 1266). Na południu zmagał się z książętami wielkopolskimi Władysławem Odonicem, Przemysłem I i śląskimi: Henrykiem Brodatym, Henrykiem Pobożnym, Bolesławem Rogatką dla utrzymania bądź odzyskania ziem w dorzeczu Myśli, górnej Płoni, Iny, po Drawę, Noteć, dolną Wartę, sadowiąc się na krótko (1239–1240, 1244, 1247) w Santoku i Drezdenku (ostatnio w 1250–1252). Ziemie te zostały utracone na rzecz margrabiów brand., którym B. w 1250 złożył w Hohen–Landin ponowny hołd lenny, by uzyskać uprawnienia do przejęcia (ekspektatywę) księstwa bezdzietnego Warcisława III, także lennika margrabiów. Przy tej okazji musiał im odstąpić dalszą część ziemi wkrzańskiej.
Na początku lat 30. XIII w. otworzył szeroko bramy księstwa dla przybyszy z zachodu, w tym zwłaszcza z Brandenburgii, nie tylko z powodu zależności, ale dla uzyskania korzyści materialnych. Doprowadziło to do zasadniczej przebud. społeczno-gospodarczej księstwa, rozpowszechnienia systemu lennego, ale też systematycznej germanizacji i zachwiania etnicznej i politycznej spoistości państwa. Już w XII 1234 w dokumencie lokacyjnym dla miasta na prawie brandenburskim w odmianie stendalskiej w Przęcławiu (Prenzlau) na ziemi wkrzańskiej Barnim przedstawił program zakładania wolnych miast.
Ok. 1235 przeniósł stałą siedzibę z Uznamia do Szczecina i odtąd zwał się „księciem na Szczecinie” (dux de Stettin). W 1237 rozciągnął uprawnienia sądowe istniejącej od XII w. gminy niemieckiej, ówcześnie dosiedlonej przez mieszczan stendalskich i przęcławskich, na obszar całego Szczecina, tzn. na jego słowiańską część oraz uregulował zasięg 2 szczecińskich parafii. Ukoronowaniem, potwierdzeniem i zakończeniem przeobrażeń miejskich był dokument z 3 IV 1243 mówiący o nadaniu gminie niemieckiej, "sołtysowi Wernerowi Barvotowi i kolegium ławniczemu" prawa magdeburskiego i utworzeniu sądu wyższego prawa niemieckiego dla miast ziemi szczecińskiej.
W 1245 Szczecin uzyskał zgodę na zakładanie cechów i gildii, budowę domu handlowego (ratusza). W 1249 Szczecin wymógł na Barnimie zburzenie grodu książęcego i przekazanie miastu jego terenu wraz z zobowiązeniem, że nie wybuduje on ani jego wasale żadnego zamku w promieniu 3 mil od miasta. Książę zezwolił mieszczanom na użytkowanie lasów i łąk między Dąbiem i Iną, nadał Szczecinowi m.in. wieś Krzekowo z 60 łanami, Osów z 54 łanami wykupiony przez miasto od jego wasali (1277).
W 1260 istniejącej już radzie miejskiej Dąbia nadał prawo magdeburskie i 150 włók ziemi, a w 1277 potwierdził cystersom kołbackim prawa do niego, określając granice oraz prawo do budowy młynów na Płoni i połowów w jez. Dąbiu.
Nadał prawa miejskie Stargardowi (1253), Gryfinu (1254), ? Policom (1260), Pyrzycom (1263), Goleniowowi (1268), Kamieniowi (1274).
W 1253 i 1272 nadał Szczecinowi przywilej zakazujący wywozu zboża z księstwa przez obcych kupców od żniw po Wielkanoc, prawo budowy młynów na potokach między Pomorzanami i Gumieńcami (Pomorzany sprzedał miastu), a w 1261 określił położenie prawne gminy żydowskiej według wzorów z Magdeburga.
W 1235 sprowadził templariuszy do ziemi bańskiej, ok. 1240 franciszkanów do Szczecina. Wspólnie z żoną Marianną z Danii sprowadził zakon żeński cystersek, budując klasztor w Dolnym Wiku, z odpowiednim uposażeniem. Zatwierdził liczne nadania mieszczanom i rycerstwu w Szczecinie i okolicy.
Ok. 1250 sprowadził do Szczecina eremitów–wilhelmitów przeniesionych potem do Lipian, a w 1261 przy kościele św. Piotra założył kapitułę kolegiacką pw. NMP, przeniesioną w 1263 do nowego kościoła NMP, zbudowanego na terenie dawnego grodu. Kapitułę uposażył kościołem parafialnym ziemi wkrzańskiej.
Ufundował i uposażył klasztory żeńskie w Pyrzycach (1250), Marianowie (1248), Wkryujściu (1260). Położył też podwaliny pod świeckie władztwo biskupów kamieńskich, nadając im w 1240 ziemię stargaedzką, zamienioną potem na swoją połowę ziemi kołobrzeskiej (1248).
Po śmierci kuzyna Warcisława III (1264) Barnim zjednoczył Pomorze Zachodnie i wzmocnił swą władzę. Nie zdołał jednak trwale odzyskać ziemi sławieńskiej i słupskiej (1266–1268). W ziemi sławieńskiej zastąpił go Wisław II rugiański.
Ok. 1266 zbliżył się do margrabiów brandenburskich linii młodszej, poślubiając po śmierci drugiej żony Małgorzaty - Matyldę, córkę Ottona III.
Udział Barnima w zajęciu posiadłości joannitów stargardzkich i korytowskich (1267–1268) doprowadził do usadowienia się i tu margrabiów linii starszej. Ci posiedli też ziemię chojeńską (1267–1270).
W obliczu naporu brandenburskiego na południowe kresy księstwa Barnim w roku 1273 zawarł sojusz z księciem wielkopolskim Przemysłem II, umacniając go małżeństwem swej wnuczki Ludgardy meklemburskiej.
Ostatnie lata panowania B. zaznaczyły się nowymi konfliktami z Brandenburgią, prowadzącymi do spustoszenia księstwa (np. w 1273) i utraty dalszych terytoriów. W 1278 odzyskał ziemię pomorską między Choszcznem i Stargardem w widłach Iny i Małej Iny, biorąc ją w lenno od margrabiego Konrada i zobowiązując się do udziału w wojnie o stolec arcybiskupi w Magdeburgu dla Eryka, brata margrabiego. Gwarantem dotrzymania warunków układu przez księcia były miasta: Szczecin, Gardziec, Pyrzyce, Gryfino. Barnim pochowany został w kościele NMP w Szczecinie. Pozostawił trzech synów: Bogusława IV (z Małgorzaty), Barnima II i Ottona I (z Matyldy).

BARSCHE JULIUS

właściciel restauracji i winiarni ratuszowej, serwującej smaczne obiady, napoje i różne gatunki win. Lokal działał od 1909 (oddanie ratusza do użytku) do końca II wojny światowej.

 

BARTKOWIAK ANIELA z d. Szczudło

(ur. 1949). Pochodzi z Wielkopolski. Po ukończeniu nauki w Liceum Pedagogicznym Wychowawczyń Przedszkoli w Pile, z potem Studium Wychowawczyń Przedszkoli w Szczecinie, rozpoczęła pracę  Przedszkolu Publicznym nr 6 w Policach jako nauczycielka, a od 1983 r jako dyrektor tej placówki. Z Policami związana od 1975 roku . Obecnie przebywa na emeryturze i społecznie pracuje w PUTW jako członek zarządu odpowiedzialny za turystykę zagraniczną.

 

BARTŁOMIEJ Z POLIC

członek drużyny książęcej. Pierwsza wzmianka o Policach pochodzi z 1249. Znajdowały się one wówczas w posiadaniu rycerza Bartłomieja. W wyniku jego bezpotomnej śmierci Police przeszły na własność księcia Barnima I Dobrego, a miało to miejsce na przełomie lat 1259/1260.

BENTLAGE G.A.

fotograf, wydawca, właściciel drukarni. Wydawca „Gazety Polickiej”, „Gazety Trzebieskiej”, „Gazety Skolwińskiej”. Sprzedawca książek i artykułów papierniczych. Autor pocztówek ukazujących Police. Drukarnia istniała do zakończenia II wojny światowej.

BIAŁOBRZESKA ANNA

(ur. 30 I 1984 Szczecin). Siatkarka UKS „Ósemka” Police, KS „Chemik” Police, KS „Piast” Szczecin, „Gedania” Gdańsk; II w Mistrzostwach Polski Kadetek i I w OOM (2001), I w MP Juniorek (2002), trener M. Mierzwiński, największe sukcesy w siatkówce plażowej (w parze z J. Kuchczyńską) – II w I MP Juniorek (2000), I w OOM, II w MP (2001), IV w MP Seniorek (2001), I w MP Juniorek, III w MP Seniorek, IV w Mistrzostwach Euuropy (do 20 lat), XVI w Mistrzostwach Świata (do 21 l.), V w ME (do 20 1.), IV w ME (do 23 l.), IX w MŚ (do 21 l.), I w Mistrzostwach Polski Juniorek i Seniorek.

BOGUSŁAW X WIELKI

(28 V 1454 – 30 IX 1523), książę pomorski, syn Eryka II księcia wołogosko-slupskiego i Zofii księżnej słupskiej. Po ojcu objął w 1474 księstwo słupskie i z poparciem stanów krajowych księstwo szczecińskie wbrew elektorom brandenburskim, z którymi jak ojciec (w latach 1464–1472) toczyć będzie nie tylko spory ale i krwawą wojnę (w 1478–1479). Umocnił księstwo pod względem gospodarczym, militarnym i na arenie międzynarodowej. Bogusław wzmocnił swą pozycję w państwie. Ograniczył rolę miast, stanów pomorskich w zakresie podatkowym. Przeprowadził reformę finansów. Uporządkował gospodarkę domenami, ewidencję dochodów skarbu, skutecznie przypominał o obowiązkach finansowych, zapomniane podatki i opłaty konsekwentnie egzekwował, przejmował uprzednio zagrabione bądź zastawione majątki.
Powołał specjalnie opłacanych poborców podatkowych, rygorystycznie rozliczał swych zarządców domen. Nakładał specjalne podatki z okazji zamążpójścia sióstr, potem córek, czy z okazji swych wyjazdów zagranicznych. Zwiększał dochody skarbu, różnymi sposobami, z cel, z opłat, za nadawane lenna, a wykorzystując niejasności czy formalne braki dokumentacyjne, niektóre lenna rycerskie, jako opróżnione, przyłączał do swych domen. Wykupił zastawione cła i pozbawiał niektóre miasta wolności celnych. W 1489 określił jakość bitej monety i stopniowo ograniczał przywileje miast w zakresie jej emisji. Reformy objęły również relacje relacje państwa z Kościołem (biskupem kamieńskim).
W latach 1496–1498 odbył wyprawę na dwór króla niemieckiego Maksymiliana w Innsbrucku oraz pielgrzymkę z Wenecji do Ziemi Świętej i Rzymu. W toku pielgrzymki zasłynął z powodu stoczonej bitwy z flotyllą turecką na wodach Peloponezu. W Rzymie, zwiedzając miejsca święte, otrzymał przywileje od papieża Aleksandra VI. W Italii pozyskiwał uczonych humanistów, sprowadzając ich na dwór w Szczecinie i uniwersytet w Greifswaldzie.
Skutecznie sabotował złożenie hołdu elektorom brandenburskim zabiegając o uchylenie ich zwierzchnictwa lennego nad Pomorzem w ramach Rzeszy Niemieckiej. Starał się zbliżyć do Polski, w której zresztą panowali jego szwagrowie: Jan II, Aleksander, Zygmunt I. Doprowadził do uznania księstwa za bezpośrednie lenno Rzeszy. Stało się to dzięki przychylności cesarza Karola V skonfliktowanego z brandenburskimi Hohenzollernami.
Bogusław udał się w 1521 na sejm Rzeszy w Wormacji i wprawdzie, wobec stanowczego protestu elektora nie mógł uczestniczyć w obradach, ale wnet po zakończeniu sejmu Karol wystawił mu list lenny z tytułem księcia Rzeszy.
Dwukrotnie żonaty: z Małgorzatą margrabianką brandenburską z rodu Hohenzollernów (1477–1489), z którą nie miał potomstwa, a co więcej - doszło do separacji po stwierdzeniu zdrady małżeńskiej, oraz z Anną córką króla polskiego Kazimierza IV. Małżeństwo pozwoliło utrwalić trzymanie w lenno od Polski ziem bytomskiej i lęborskiej przez Bogusława potem jego i Anny potomków. Bogusław ustanowił Szczecin miejscem stołecznym. Para małżeńska miała siedzibę w budowanym od 1490, mimo oporu rady miejskiej szczecińskim, renesansowym zamku. Tu książę skupił instytucje i urzędy władzy centralnej. W czasach Bogusława Police ogarnął pożar (1510), który zniszczył miasto wraz z kościołem mariackim (odbudowany w 1514).asach Bogusława Police ogarnął pożar (1510) wraz z kościołem mariackim, odbudowanym w 1514.

BRINCK ŁUKASZ

burmistrz stargardzki, sędzia polubowny, uczestnik sporu między Szczecinem i Policami 21 VII 1571 na szczecińskim ratuszu.

BRZEZIŃSKI WŁODZIMIERZ

(11 V 1929 Bydgoszcz – 22 VIII 2004 Police). Nauczyciel akademicki absolwent AWF Warszawa (1967), dr (1978). Praca: nauczyciel wf i muzyki w Nowogardzie (od 1950), animator kultury fizycznej w Policach (1952–1975, jego uczniowie zdobywali liczne laury sport. w kraju i NRD), organizator sportu i wychowawca w Państwowym Ośrodku Wychowawczym dla Dzieci Greckich w Policach (od 1953), wizytator Wojewódzkiego Ośrodka Metodycznego Szczecin (od 1956), starszy inspektor Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki (od 1963), dyrektor Pałacu Młodzieży (od 1965), wizytator i nauczyciel wf. w SP Nr 4 w Policach (od 1966), Państwego Zespół Domów Młodzieży w Podgrodziu: zastępca dyrektora ds. pedagogiki (od 1974), adiunkt i prodziekan Wydziału WF Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Szczecinie (od 1978), wicedyrektor Instytutu Kultury Fizycznej Uniwersytetu Szczecińskiego (1985–1995). Działacz Związku Nauczycielstwa Polskiego, Klubu Nauczyciela w Policach (1954–1978), od 1978 wiceprezes Szczecińskiego Klubu Olimpijczyka.
Był trenerem koszykówki i piłki ręcznej. Autor 56 prac na temat wychowania fizycznego dzieci specjalnej troski, w tym książek: "Zainteresowanie wychowaniem fizycznym, sportem i turystyką dzieci i młodzieży specjalnej troski" (1992), "Wychowanie fizyczne specjalne" cz. 1–3 (1995; cz. 3 z E. Jędruchem), "Byłem Grekiem" (2000), "Dzieci z Puszczy Wkrzańskiej" (2001) oraz kilku podręczników akademickich. Odznaczenia sportowe: Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej, Honor. Odznaka za Zasługi dla Polskiego Ruchu Olimpijskiego; współautor książki "Laur olimpijski z Puszczy Wkrzańskiej". Odznaczony: Gryfem Pomorskim, nagrodą ministra kultury oraz nagrodą ministerstwa Jugosławii w dowód wdzięczności za naukę i wychowanie dzieci macedońskich i prestiżową nagrodą „Brzdąc” nadawaną przez dzieci szczecińskie za trud wychowania i wspieranie dzieci skrzywdzonych przez los.

BUJEK MARIUSZ

(11 III 1963 Szczecin). Piłkarz Klubu Sportowego „Stal Stocznia” Szczecin (1982–1994, II liga), KS „Orzeł” Wałcz (do 1996); działacz siatkówki 1998–2002, uczeń Huberta Wagnera, kierownik drużyny KS „Morze” Szczecin), trener siatkówki: KS „Piast” Szczecin – IV w Mistrzostwach Polski Kadetek (2003), III w MP Juniorek (2004), Polickie Stowarzyszenie Piłki Siatkowej „Chemik” Police – drużyny młodzieżowe, awans do II i I ligi kobiet (2006).

BURMISTRZOWIE POLIC (do 1945 Pölitz)

Lista jest niekompletna z powodu braku danych. Znane są nazwiska:

1596 Brandenburgk
1617 Matthias Paul
1617 Joachim Otte
1617 Hieronymus Wedige,
1759 Georg Friedrich Klug
1775 Jacob Friedrich Buttermann,
1809 Walther
1809–1816 August Philipp Hanff
1816–1822 Johann Joachim Lockwitz
1822–1843 S.S. Grünenwaldt,
1843–1846 E.C.Fr. Dreblow
1846–1849 Albert Georg Erdmann Gebeschus
1849–1855 Kröning
1857–1864 Johann Ludwig Ernst Hintze.
Podczas I wojny świat. burmistrzem był Petermann
Od 1929 funkcję tę pełnił Bannier.
Ostatni niem. burmistrz Pölitz z lat 1945–1946 nazywał się Kühn.

BURMISTRZOWIE POLIC (od 1945)

Poniższa lista wymienia osoby pełniące funkcję burmistrza (lub równoważną) od roku 1946. Do 1990 stanowisko to było obsadzane na drodze nominacji; w okresie 1990–2002 decyzją rządzącej koalicji; od 2002 burmistrz miasta jest wybierany w wyborach powszechnych, bezpośrednich, wolą większości mieszkańców gminy.

Burmistrzowie Polic 1946–2010:
przed X 1946 – Józef Pakosz (nie objął urzędu)
X 1946 – Adam Gaweł - burmistrz
1947 – Adam Preis - burmistrz
IX 1947 – Władysław Barcikowski - burmistrz
24 IX 1949 – Leonard Abramowski - burmistrz
po 1950 – Eugeniusz Słodziński - burmistrz
do 1958 – Stanisław Mikucki - przewodniczący MRN
1958 – Andrzej Samsik - przewodniczący MRN
1959– 1962 Zbigniew Chuchuła – przewodniczący MRN
1962–1972 Roman Choroszyński – przewodniczący MRN
1972–1974 Remigiusz Kubicki – przewodniczący MRN
1974–1975 Edmund Stawiszyński – naczelnik miasta
1975–Witold Kujawiak – naczelnik miasta
1975–1978 Halina Wojtczak – naczelnik miasta
1978–1988 Kazimierz Wirkijowski – naczelnik miasta
1988–1990 Wiktor Szostak – naczelnik miasta
1990–1998 Stanisław Szymaszek – burmistrz
1998– do chwili obecnej (2014) – Władysław Diakun – burmistrz

Copyright © 2011 police - Design & Engine - strony www - FineCMS.pl
dodaj_1_do_licznika(); dodaj_1_do_licznika();